یک روز بارانی چقدر زیباست. روزی که مردم با چترهای رنگارنگ در خیابان قدم می زنند.
به راستی زندگی چقدر زیباست، با همه زشتی هایش.
من فکر می کنم زندگی به تنهایی زیبا نیست. زندگی یه چشم زیبا بین می خواهد که همه چیز را و همه کس را زیبا ببیند.
همه مشکلات و زشتی هارا زیبا ببیند. باران، دوستی، قهر، آشتی، خنده، گریه، تولد، مرگ، جدایی، پیوند، ... هیچ کدام از اینها به تنهایی زیبا نیستند. زندگی چشمی می خواهد که همه این ها را زیبا ببیند. زندگی زیباست اگر زیبا بین باشیم.
چند وقته که نگاهم به زندگی عوض شده. سعی کردم که از کنار هیچ چیز بی تفاوت نگذرم. سعی کردم همه چیز رو با همه خوبی هاش و بدی هاش قشنگ و زیبا ببینم تا بتونم تحمل کنم.
امسال عید به مسافرتی رفتم که دید من رو به زندگی عوض کرد و خیلی چیزا رو بهم فهموند. بهم فهموند که خیلی خوشبختم ولی قدر خوشبختیم رو نمی دونم. بهم فهموند که باید همیشه خدا رو شاکر باشم به خاطر همه نعمت هایی که در اختیارم گذاشته و من از اونها غافلم. بهم فهموند که باید قدر زندگیم رو بدونم و قانع باشم.
خوشحالم که دوباره به خودم جرأت دادم تا به جمع شما برگردم. به جمع دوستان خوبم که همیشه به من کمک کردن. خوشحالم که دوباره تصمیم گرفتم بنویسم. فکر نمی کردم به این زودی مرخصیم تموم بشه.ولی راستش خیلی دلم برای همتون تنگ شده بود. امیدوارم من رو با تمام نوشته های خوب و بدم تحمل کنید.
تصمیم گرفتم با خاطراتی که در این سفر داشتم، شروع کنم. چیزهایی که دیدم و خاطراتی که داشتم را به طور خلاصه براتون میگم.
خوب، حاضرید؟ پس شروع می کنیم...