نمی دونم دلم از خودم گرفته، از آدم ها یا از خدا!!!
آره خدا، گاهی خیلی از دستش شاکی می شم و اونوقت تو خلوت شبانم ازش می پرسم:
باز منو فراموش کردی؟
اما می دونم، فردا صبح یه اتفاق خوب منتظرمه!!! مثل همیشه، می دونم که بعد سیاهی، سپیدیه!!! می دونم، صبح منم سر می رسه!!!
نمی دونم آدم های دیگه وقتی دلشون می گیره چیکار می کنن؟! اما من وقتی دلم می گیره فقط دوست دارم با خدا حرف بزنم، گریه کنم و از غم و اندوهم بهش بگم!!! چون اون تنها کسیه که می دونم، حرفامو گوش میده و صدامو می شنوه و بهم آرامش میده.
نمی دونم، چرا اکثر آدم ها وقتی دلشون می گیره از دیگران می خوان که براشون دعا کنن؟!
اما باید، خودمون دعا کنیم، مثل مریضی که دردشو رو در رو به طبیبش می گه!!
باید بگیم، باید ازش بخوایم:
اگه غمی هست، صبرمون بده؛ اگه دردی هست، درمون بده؛ اگه عشقی هست، دل بزرگ بهمون بده؛ اگه شکستی هست، قدرت ایستادن و ایستادگی بهمون بده....
قانون طبیعت یادمون نره!!!
یادمون نره باید یه چیزهایی نابود بشه تا یه چیزهای دیگه به وجود بیاد و ساخته بشه؟!
یادمون نره، برای ساختن میز و صندلی و هر چیز چوبی، دل درختی شکسته شده؟!
یادمون نره، برای ساختن جسم خاکی ما آدم ها، دل زمین آزرده شده!؟
یادمون نره، گاهی باید دلمون بشکنه، بغضمون بترکه و صورتمون از داغیه اشک بسوزه تا...
تا وقتی دوباره شکسته های دلمون رو با چسب تجربه بهم چسبوندیم، معنی خیلی چیزها رو بفهمیم!!
بفهمیم: خنده و شادی یعنی چی!! افتخار، موفقیت، قدرت و پیروزی یعنی چی!!
اونوقت، معنی زندگی و زنده بودن رو می فهمیم...