چند روزی می شد،
که نگاهم به جهان بو می داد!
رنگ تنهایی و غمهایم بود ...
و سرودِ مرغان،
مرثیه خوانِ فراقِ من بود.
گاه گاهی سبدی گل در دست
منتظر می ماندم،
شایدم مرگ بیاید در دَم
و زند لبخندی،
تا مبادا تهی باشد دست!

وچنین آرامش،
هیچ در کوهِ تصوّرها نیست.
کاهی از فکر، به هم می ریزد،
همه آرامش دنیایم را!
و نگاهی خسته،
می ستاید شب بی فکری را ...

روزهایم شب بود،
و همه شب هایم؛
و در این غربتِ افسرده ی دل،
تو چه می خواهی از من؟
من پر از فانوسم،
و پر از تاریکی؛
چون یکی فانوسی، به دلم نیست، که روشن باشد!
گر توانی تو بیا شعله بزن، بر همه جان،
که شوَم فانوسی ...
روشنی بخشم من
و به پاکی برسم.

تو نگو مرگ بد است،
تو نمی دانی چیست!
و نمی دانم من هم، اما،
سبدی گل در دست
منتظر می مانم ...