:)

سلام به سهند عزیز ...
اول از همه از این که جواب سوالم رو دادی ، متشکرم !!!
خوشحالم که از کامنتم ناراحت نشدی و صبورانه جواب دادی !!!
راحت بگم، جوابت قانع کننده نیست!!! شاید چون کامل نیست، اما من رو قانع کرد، چون سعی کردم درک کنم که چی میگی !!!
اما ...
اما برادر عزیزم، سهند ...
امیدوارم چند وقت دیگه که فکر نمی کنم زیاد دور باشه، مطالب متفاوت و نو، با انرژی و دارای کمی چاشنی احساس، ازت ببینیم !!!
ما بچه های Hashalhaf باید باهم، سایت رو به سمت موفقیت ببریم !!!
از طرف خودم، به همه دوستان Hashalhaf که در سایت مطلب میدن، دلم می خواد یه چیزی بگم:
دوستان عزیزم، توو صفحه اصلی سایت نوشته شده:
" سایت در حال تغییر است ... نظرات خود را بگویید ! "
بیاید در این تغییرات به هم و به مدیر سایت کمک کنیم ...
بد نیست در نوشته هامون و حتی نوع مطالبمون تغییراتی بدیم !!!
Hashalhaf مثل خونه ای برای مطالب ماست، این خونه نیاز به خونه تکونی داره !!!
و به بازدیدکنندگان محترم سایت هم می گم:
" هم اکنون، نیازمند(( نظرات)) سبزتان هستیم "
سهند عزیز باز هم ممنون و امیدوارم که در زندگیت موفق باشی ...

سلام سهند جان خوبی عزیزم؟
من تو رو میشناسم، اسم واقعیت رو هم می دونم و اطمینان دارم که با دیدن همون خط اول من رو شناختی.
نمی دونم که میدونستی یا نه که من به سایتت سر می زنم. یادته که عید همین امسال برام آدرس وبلاگ جدیدت رو فرستادی. اما این بار خیلی وبلاگت با همیشه فرق داشت، توش خودت تکی نمی نوشتی! یه گروه بودید!!
من اول موندم که تو کدومشون هستی اما شناختنت برام کار خیلی مشکلی نبود. بعد از دیدن چند تا مطلب ازت، مطمتن شدم که سهند خودتی.

خط موبایلت رو عوض کردی، و مطمئنم که میل عیدت رو هم برای همه فرستادی و احتمالاً حتی متوجه نشده بودی که برای من هم رسیده، من برات میل فرستادم اما جوابی نگرفتم فکر کنم که آیدیت رو هم بستی چون اصلاً باهاش آن نشدی.
مجبورم کردی که برای اولین بار برای سایتت کامنت بدم چون دیگه نتونستم ساکت بمونم. از دیشب که دوستت باران جواب جوابت رو داد و حرفی رو زد که من هم همون رو احساس می کردم، بی قرار شدم.
چی شده؟ واقعاً دلم میخواد ببینمت. چرا این جوری می نویسی! اون سهندی که من میشناختم خیلی فرق کرده.

می دونم دلیلی داره که داره این کار رو می کنی و دلیل محکم تری که از جواب دادن تفره میری. درسته که کارهای قبلیت با این بارت خیلی فرق داشتن اما فکر می کنم موضوع ساده نیست. می دونم که کاری رو بی دلیل و بی فکر انجام نمیدی. اما متاسفانه واقعاً توی حرفات شادی دائمی رو نمی بینم. از برداشت های اشتباه دیگران نسبت به حرف هایی که می زنی خیلی ناراحت نیستی و شعار ندادی، برای دیگران نگرانی. شاید نتونستی به اون ها رک بگی و با این کارت بچه ها رو بیدار کردی! نمی دونم من که توی جمعتون نیستم.

جایی توی همین نوشتت گفتی:
((شاید بگید بیا درد دل کن اما؛ من نه گله دارم، نه درد، نه شکایت و نه ...! من زندگیم معمولیه همین!!))
اما این جمله رو از کامنتی که گفتی نیم ساعت بیشتر روی سایت نبود گذاشتی توی مطلبت؛ اما چرا اون جایی که نوشته بودی و نه خیلی عالیه (دست کم به دید دیگران) رو حذفش کردی؟ این بار معنایی جملت رو عوض کرده!

توی این ماه ها بعضی مواقع که به سایت نگاه می کردم بغض گلوم رو میگرفت که چرا من بد کردم (این رو میگم با اینکه میدونم اگه ببینیش باز بهم میگی که من باید خودخواه میشدم).
سهند عزیزم تو برای من خیلی کارها کردی ولی من تا به امروز اگه حتی خواستم نتونستم هیچ کاری برات انجام بدم. اگه اون زمان رفتم بخاطر این بود که تحملم تموم شده بود. باور کن من از تو ناراحت نبودم. من خیلی بهت مدیونم و ازت خجالت میکشم، من باید جبران کنم. به قول خودت بی خدافظی رفتم، اما هر چند شرمنده، برگشتم.

من همیشه پیش خودم می گفتم که آیا واقعاً حرفایی که می زنی رو بهش عمل می کنی؟ بعد تو عمل دیدم در نهایت آره. سوال شد برام که جدی تو چطوری می تونی که این همه به فکر همه باشی؟ پس خودت چی؟ چرا برای بقیه سعی داری اگه ازت بربیاد، کاری بکنی؟ همیشه از عشق حرف زدی و من می سوختم که واقعاً این عشق چیه که تو رو داره سرزنده نگه میداره؟ می خواستم توی آدم ها دنبال معشوقت بگردم اما بعد فهمیدم که چقدر عشق رو مقدس میدونی و من تازه فهمیدم که عشق رو میشه جور دیگه ای هم دید. میدونی که من اول خیلی با حرفات مشکل داشتم ولی بعد خیلی چیزا فرق کرد.

نمی دونم شاید بازهم کسی هست که باید کمکش کنی ولی این بار کمک کردن بهش داره بدجور انرژیت رو می سوزه. شاید هم کسان زیادی هستن که تو براشون داری دل میسوزی. اما سهند جان استراحت کن میدوم زمانی که خودت مشکلی برات پیش میاد سعی می کنی بیشتر از قبل و حتی خارج توانت برای بقیه مفید باشی، برای همین خسته بودنت رو دارم حس می کنم، این ها رو همشو خودت بهم یاد دادی که چطوری بفهممش. پس نگو که خسته نیستی ممکنه که گاهی شاد باشی اما خستگیت خیلی عمیق شده؛ به خدا من نگرانم.
داری روش کار می کنی، میدونم خودت هم گفتی اما کمک نمیخوای؟ به خدا اگه بتونم کاری کنم و نگی مدیونی، نمیخوام برات دوباره شر بشم، من دیگه به اون چیزایی که قبل اتفاق افتاد فکر نمی کنم، من تغییر کردم، من شاید حالا بتونم نشون بدم به خودم که چیزایی که باید رو درست یاد گرفتم. من درونم مملو از عشق شده و این عشق دیگه واقعیه و مثل قبلم نیستم چون خواستم (چون یادگرفتم بخوام).
بی تعارف بگم بهترین دوستی بودی که می تونستم داشته باشم همیشه تو نگران بودی بدون هیچ چشم داشتی و من این رو درک نمی کردم؛ اما حالا منم که بد نگرانت شدم. نمی دونم واقعاً کسی هست که بتونه کاری بکنه؟ تازه اگه کسی باشه آیا من می تونم اون فرد باشم؟

برات خیلی دعا می کنم.
درضمن اگه دوست نداری نظرم رو پاکش کن!

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
سهند:
سلام راکسی عزیز. سورپرایزم کردی!!!