کنار دریا راه می رفتم و به دور دست ها خیره شده بودم.دیگر پاهایم توان رفتن نداشت.روی تخته سنگی نشستم و به فکر فرو رفتم... روزی که آمد با کوله باری از سوغاتی های رنگ و وارنگی که برایم آورده بود.در چشمانش برق شادی موج می زد.با خوش حالی پرسیدم برایم سوغاتی آورده ای؟ نگاهی اجمالی به من انداخت و چمدانش را روی میز گذاشت.آرام آن را باز کرد.

چمدان پر بود از برگهای زرد و قرمز خشکیده ای که بوی پاییز می داد.چقدر زیبا بود.اما پراز اندوه.با نگاه کردن به برگها انگار هاله ای از غبارغم دلم را فرا گرفت. برگهای خشکیده را کنار زدم.زیر برگها قاب عکس شکسته ای را دیدم که با دیدنش انگار داغ دلم را تازه کرده بودند.عکس او بود با سه تا دخترانش.
من دختر دوم او بودم.به یاد گذشته افتادم.چقدر کوچک بودم.چشمان مشکی من از درون قاب عکس برق می زد.قاب عکس را به او نشان دادم.نگاه سنگینی به من کرد.اشک از چشمانش جاری شد.انگار بغضی در گلویش بود که نمی توانست از آن رهایی یابد.قاب عکس را از من گرفت و توی چمدان گذاشت.از نگاهش می شد حرف دلش را فهمید.نگاهش بوی وداع می داد.بوی خداحافظی.بوی رفتن...
نه آمدنش را فهمیدم و نه رفتنش را.هنوز نیومده می خواست برود و من تا سال دیگر نمی توانستم او را ببینم.آرام چمدانش را که کوله باری از غم و اندوه بود را با خودش برد.او رفت و من ماندم و برگهای خشکیده پاییز.آری، چه سبک بود پاییز!

فرا رسیدن پادشاه فصلها،پاییز را به همه متولدین این فصل و دوستدارانش تبریک می گویم.