مطلب جالبی بود باران جان.در ضمن یادت نره هر چی دلت میخواد ببر ولی گیتار آقای شماعی زاده رو با خودت نبر :-)

سكوت بعضي جاها جواب مي ده ولي در بيشتر موارد كارساز نيست . به نظر من فرياد زدن و مسافر بدي بودن بهتر از سر از بيابان در آوردن است. بياد داشته باش هيچ گاه نمي توني از گذشته فرار كني ولي مي توني خودت آينده رو اون طور كه دوست داري بسازي.
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
باران: سلام به شما ...
قبل از هر چیز بابت کامنت، ازتون تشکر می کنم ...
منظورم رفتن بود، نه فرار کردن !!!
در سکوت رفتن، به نظر من خیلی با شکوه تر و پر غرور تر از فریاد زدن سر بعضی افراد هستش که به واقع هیچ کدوم از حرفهات رو نمی فهمن !!!
می دونید دوست عزیز، تمام مطلبم رو می تونم در یک بند تشریح کنم:
بعضی اتفاقات و حتی شخصیت های زندگی هر کدوم از ما، حتی ارزش فکر کردن و غصه خوردن رو هم نداره !!! باید رفت و گذر کرد، وقتی امیدی به بهبود اوضاع نیست !!! دل به هیچ چیز و هیچ کس نباید بست !!! چون همه ما، مسافریم !!!
***************
" اگر می خواهی نگهم داری، مرا از دست می دهی؛ اما اگر بخواهی همراهیم کنی، تا ابد در کنارت خواهم ماند"
/// باید همسفرِ مسافر باشی، تا بتونی درکش کنی ///

سلام
اشو:
«بگذارید باد بوزد و خورشید بتابد. همه چیز را خوشامد بگویید.وقتی با قلبی باز با زندگی هماهنگ شوید، هرگز بسته نخواهید شد. البته زمان اندکی باید صرف آن کنید، و حالت باز بودن را حفظ کنید؛ وگرنه دوباره بسته خواهید شد.»
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
باران: سلام به شما ...
من که ربط این نوشته رو به مطلبم نفهمیدم !!!
لابد دیگهههههههههههههههههههه !!!!!!!!!!!!!!!!!!
متشکرم ...
موفق باشید ...