|
لحظه ای که نگاه به ژرفای وجود به ظاهر سیاه و اندوه بار درون خیره می ماند لحظه ی آگاهی حقیقتی است روشن، زیبا، دل نشین، معطر، زلال و لا یتناهی.
ای کاش بصیرتی می بود به آنچه ناروشن است تا دقایق، بی دقدقه، همراه خوان باران، مملو از امید و جاویدان زه دنیایی که وجودش از بی آمیغ ها سرشار است می شد.
از بچهها عذر میخواهم که این کتاب را به یکی از بزرگترها هدیه کردهام. برای این کار یک دلیل حسابی دارم: این «بزرگتر» بهترین دوست من تو همه دنیا است. یک دلیل دیگرم هم آن که این «بزرگتر» همه چیز را میتواند بفهمد حتا کتابهایی را که برای بچهها نوشته باشند. عذر سومم این است که این «بزرگتر» تو فرانسه زندگی میکند و آنجا گشنگی و تشنگی میکشد و سخت محتاج دلجویی است. اگر همهی این عذرها کافی نباشد اجازه میخواهم این کتاب را تقدیم آن بچهای کنم که این آدمبزرگ یک روزی بوده. آخر هر آدم بزرگی هم روزی روزگاری بچهای بوده (گیرم کمتر کسی از آنها این را به یاد میآورد). پس من هم اهدانامچهام را به این شکل تصحیح میکنم:
آنتوان دو سنتگزوپهری
من هم برگردان فارسی این شعر بزرگ را به دو بچهی دوستداشتنی دیگر تقدیم میکنم:
دکتر جهانگیر کازرونی و
دکتر محمدجواد گلبن
احمد شاملو
دو روز مانده به پایان جهان، تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است.
تقویمش پرشده بود و تنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود. پریشان شد و آشفته و عصبانی. نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد.
قایقی خواهم ساخت ٬
خواهم انداخت به آب.
دور خواهم شد از این خاک غریب
که در آن هیچکسی نیست که در بیشه ی عشق
قهرمانان را بیدار کند.
هیچ صورت زیبایی نیست که فرتوت نشود! و هیچ سیرت زیبایی نیست که مردود شود!
نسیم خنک عصرگاهی به آرامی صورتم نوازش می کرد و عطر خوش شکوفه های درختان تازه عروس را به مشامم می رساند؛ چکاوکان بی وقفه، نغمه زیبای زندگی و عشق سر می دادند.
حال سپیده زده و من هنوز نتوانستم مجالی برای استراحت بیابم، برای خویشتن می نویسم، گرچه کسی را راهنمایی نیست، لیک هر چند اندک خط، شاید برای روح خسته من تسکینی کوچک باشد.
تشرین، ای عزیزتر از جانم؛ می دانم که مدتی است برایت ننوشته ام. سوال کردی و من می بایست پاسخ دهم. اما پاسخ به چنین سوالی برایم بسیار سنگین است.
برایت می نویسم در حالی که سرمستم از عشق و تو هرگز نباید این نامه را که خواندی اندوهگین باشی یا غمگین شوی. چون می دانی بزرگترین عذاب برای من دیدن چشمان اندوهگین عزیزانم است.
میخواهم جاری شوم،
تا ابد راهی شوم.
شاید رودی شوم،
سرخوش و پاک و زلال
نرم و بی آلایش روم
تا رسم به اصل کمال.
شایدم گل سرخی شوم،
دست عاشق بگزم،
دست معشوقه رسم.
خاطری خوش زنده کنم
با این زمان کوتهم.
...
در مکاشفه غرقه بودم که ناگاه بانگی بر آمد، تازه شو.
بی حواس در کار خود شدم که صدا نهیبی دوباره زد، تازه شو.
تکرار سه گانه این ندا دیگر مجالی برای بی تفاوتی نگذاشت.
احساسم رو نمی تونم وصف کنم، چون برام خیلی سخته. همیشه همین مشکل رو داشتم. شاید خیلی احساساتم رو نمی تونم کنترل کنم و یا اینکه در بیانشون هم سخت ترین روش رو انتخاب می کنم.
نوشته زیر رو تقدیم می کنم به بهترین دوستانم.
در حال از سرزمین همیشه تنها برگشتم. توشه راهم چیزی جز هیچ نبود، و سوغات این سفر لذت محض از اندیشه. شنیده هایم تاکید بر آن داشت که هر آنکه به این سفر تن در دهد، به هر آنچه خواهد رسد؛ اما بشنو از آنکه رفت بی دلیل و به آنچه نباید نرسید. پس در راه قدم بنه که گر آغاز نکنی به انتها نرسی.
